Τρανζίστορ από μόλις επτά άτομα…

… κατάφεραν να δημιουργήσουν Αυστραλοί ερευνητές, κατασκευάζοντας με τον τρόπο αυτό τον μικρότερο ηλεκτρονικό διακόπτη στον κόσμο και ανοίγοντας το δρόμο για την περαιτέρω σμίκρυνση των επεξεργαστών και την εκθετική αύξηση της ισχύος των μελλοντικών υπολογιστών.

Τα τρανζίστορ είναι μικροσκοπικοί διακόπτες που αποτελούν τα θεμελιώδη συστατικά των τσιπ πυριτίου (ένα τυπικό «τσιπάκι» περιέχει δισεκατομμύρια τρανζίστορ). Αν το νέο «ατομικό» τρανζίστορ μπορεί να παραχθεί μαζικά στο μέλλον, τότε τα «τσιπάκια» θα μπορούν να σμικρυνθούν κι άλλο, καθώς θα ενσωματώνουν τρανζίστορ μέχρι και 100 φορές μικρότερα σε σχέση με τους τωρινούς επεξεργαστές.

Οι Αυστραλοί, λοιπόν, ερευνητές δημιούργησαν το νέο νανο-τρανζίστορ αντικαθιστώντας επτά άτομα ενός κρυστάλλου πυριτίου με επτά άτομα φωσφόρου, στα πλαίσια της ευρύτερης έρευνάς τους για τη δημιουργία ενός κβαντικού υπολογιστή.

Σύμφωνα με το νόμο του Μoore, η ποσότητα της μνήμης που μπορεί να χωρέσει σε μια δεδομένη έκταση πυριτίου, με ένα δεδομένο κόστος, διπλασιάζεται κάθε 12-18 μήνες. Όμως ο «νόμος» αυτός δοκιμάζεται τώρα σοβαρά, καθώς τα συστατικά των τσιπ γίνονται όλο και πιο μικρά, σε σημείο που η περαιτέρω σμίκρυνσή τους μπορεί να γίνει αδύνατη, εκτός και αν υπάρξουν σημαντικές τεχνολογικές καινοτομίες.

Σημειώνεται, πάντως, ότι το νέο τρανζίστορ, μήκους μόλις τεσσάρων νανομέτρων (δισεκατομμυριοστών του μέτρου) δεν είναι το μικρότερο που έχει ποτέ δημιουργηθεί, καθώς δύο άλλες ερευνητικές ομάδες έχουν καταφέρει να αναπτύξουν τρανζίστορ με ένα μόνο άτομο.

Το τρανζίστορ, όμως, των επτά ατόμων είναι πιθανότερο να τύχει πρακτικής εφαρμογής. Πάντως χρειάζεται ακόμα πολύς χρόνος (γύρω στα πέντε χρόνια, σύμφωνα με τους κατασκευαστές του) για την εμπορική αξιοποίηση της νέας μεθόδου, επειδή το πρωτότυπο μικροσκοπικό τρανζίστορ που κατασκεύασαν, δημιουργήθηκε με το χέρι (με τη βοήθεια ειδικού ισχυρού μικροσκοπίου για την μετακίνηση των ατόμων του φωσφόρου) και όχι με βιομηχανικές διαδικασίες.

Η κατασκευή του τρανζίστορ αυτού έγινε από ερευνητές του πανεπιστημίου της New South Wales υπό την καθηγήτρια Michelle Simmons, σε συνεργασία με ερευνητές από το αμερικανικό πανεπιστήμιο του Ουισκόνσιν-Μάντισον, και δημοσιεύτηκε στο περιοδικό «Nature Nanotechnology».

Πηγή: BBC

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s